Découvrir des postes

Explorez un contenu captivant et des perspectives diverses sur notre page Découvrir. Découvrez de nouvelles idées et engagez des conversations significatives

Queridas amigas, compañeras de lucha, quiero contarles algo bien sincero sobre esos gremios o asociaciones de mujeres empresarias en Ecuador. Esto es lo que yo he visto y vivido, sin rodeos y desde el corazón.

Estoy hablando, antes, estos grupos eran más para ir a desayunar, tarjetear y sentirnos bonito. Pero hoy, gracias a Dios y al esfuerzo de muchas, ya no es solo postureo. Estos gremios se han puesto serios: nos ayudan a conseguir créditos, a formalizar los negocios y a entrar a mercados más grandes. Ya no es solo "apapacharnos", es trabajar de verdad.

Lo bueno que sí hemos logrado entre todas que más me enorgullece es que ya no andamos adivinando. Estas asociaciones hicieron sus propios estudios (porque el gobierno no los hace) y así supimos cuánto nos cuesta un préstamo a nosotras, en qué sectores estamos rompiéndola (¡hasta en tecnología y logística!) y cómo nos afecta la brecha salarial.
Con esos datos en la mano, ahora podemos sentarnos con el Ministerio o con la Asamblea Nacional y decir: "Señores, aquí está la prueba". Ya no vamos solo con ganas, vamos con números.
Y otra cosa linda: han entendido que nosotras no solo trabajamos, sino que también cuidamos la casa, los hijos, los padres… Por eso han creado cosas como bancos de tiempo o sellos de igualdad. Eso demuestra que sí se puede ser exitosa sin volvernos locas, algo que ni los gremios mixtos han podido resolver bien.

También con honestidad: lo que nos falta, no todo es color de rosa, mis amigas. A veces veo que hay muchos grupitos distintos (unas de la pequeña industria, otras de la banca, unas rurales, otras de ciudades grandes) y no siempre nos ponemos de acuerdo entre nosotras mismas. Si habláramos con una sola voz, el gobierno nos temblaría (en el buen sentido).

Otra cosa: nos hemos concentrado mucho en Quito y Guayaquil. Pero ¿ qué pasa con nuestras compañeras de Manabí, Chimborazo, Orellana o Esmeraldas? Ahí hay mujeres echándole ganas desde la economía popular que también necesitan apoyo, y el gremio todavía no llega bien.
Yo creo que estos gremios de mujeres empresarias son hoy uno de los motores más importantes para cambiar la economía del país. Y ojo, no se trata de competir con los hombres, sino de demostrar que con equidad todos ganamos y los negocios salen mejor.
Debemos unirnos más, dejar de lado las divisiones y enfocarnos en dos cosas grandes: vender fuera del país (exportar nuestros productos con sello de igualdad) y conseguir una banca especial solo para mujeres. Si logramos eso, de verdad que volvemos loco a cualquier gobierno y abrimos camino para todas las que vienen atrás.
Así que ya saben, amigas: no estamos solas. El gremio tiene lo suyo, pero nosotras podemos hacerlo más fuerte. ¿Qué les parece si empezamos a trabajar más unidas?

image

«Если бы я читала учебники по бизнесу, я бы, наверное, ничего не сделала. Я бы просчитала бизнес-модель и поняла бы, что это невозможно. Но если ты этого не знаешь, это не может тебя пугать».

Автор: Татьяна Бакальчук, основательница Wildberries.

Как здорово, что мы можем делиться тем, как каждая из нас видит мир.

Похоже, что тихая сила российских предпринимательниц — это выживать, лидировать и преобразовывать реальность в условиях adversity (невзгод).

Когда мы говорим о женском предпринимательстве в мире, внимание обычно приковано к Кремниевой долине, Лондону или Берлину. Но есть одна страна, которая, несмотря на санкции, геополитическую изоляцию и враждебную для бизнеса среду, наблюдает, как её женщины берут в свои руки реальную экономику: Россия.

И нет, это не пропаганда. Это вопрос выживания, превращённого в возможность.

Русский парадокс: больше женщин-лидеров… но с меньшими ресурсами
У России есть особенность, которую признают немногие: женщины перепредставлены в высшем образовании и в таких профессиональных сферах, как медицина, бухгалтерия или управление. Однако когда дело доходит до предпринимательства, они сталкиваются с двойной стеной: традиционный российский патриархат (всё ещё очень сильный) и государство, которое отдаёт приоритет крупному мужскому капиталу олигархов, а не малому бизнесу.

Согласно данным (до войны в Украине, последним надёжным), женщины основывали около 30–35% малых и средних предприятий в России — это выше, чем в Германии (18,8%). Но есть жестокая деталь: их бизнес в среднем на 40% меньше по обороту и доступу к кредитам, чем у мужчин.

Почему? Потому что российская банковская система исторически требовала от женщин-предпринимательниц больше поручительств, более высоких процентных ставок и личных гарантий, чем от мужчин. А в условиях международных санкций это становится неподъёмным грузом.

Война как непреднамеренный катализатор
И вот мой самый спорный тезис: вторжение в Украину и последовавшие западные санкции выступили как «шок», который, как ни парадоксально, подтолкнул российских женщин к занятию опустевших ниш.

Как? Когда тысячи мужчин были мобилизованы или бежали из страны, миллионы женщин остались во главе семей и, что ещё важнее, во главе бизнесов. Многие из них, раньше бывшие «тихими партнёршами» или «теми, кто ведёт бухгалтерию», стали генеральными директорами буквально за одну ночь.

Я читала свидетельства женщин из Москвы и Санкт-Петербурга, которые, после ухода западных брендов (McDonald's, Zara, Starbucks), создали свои собственные ресторанные сети, локальные модные бренды и кооперативы по дистрибуции. Не из идеализма, а по необходимости. Рынок требовал решений, а мужчин рядом не было.

Женское предпринимательство как убежище от государства
Ещё одна неудобная реальность: в России государственный сектор и крупные госкорпорации (Газпром, Роснефть) по-прежнему доминируются мужчинами. Для амбициозной женщины предпринимательство — это не просто вариант, а часто единственный способ избежать зависимости от стеклянного потолка Кремля или мужских советов директоров.

Самые успешные российские предпринимательницы, которых я знаю (через отчёты), добились успеха не в нефти или газе, а в образовательных технологиях (EdTech), трансграничной электронной торговле (особенно с Китаем и Турцией), сферах красоты и здоровья, а также в агропромышленности. Это «женские» сектора, которые именно потому, что государство считает их второстепенными, пользуются меньшим бюрократическим вмешательством.

Вдохновляющие примеры (которые не попадают в западные газеты)
Назовём имена, которые должны быть более известны:

Татьяна Бакальчук: основательница Wildberries, российского гиганта электронной коммерции с годовым оборотом более 7 миллиардов долларов. Она начинала из дома, будучи беременной. Сегодня она одна из богатейших женщин России, а её компания даёт работу десяткам тысяч людей. И что лучше всего? Она создала специальную программу, позволяющую другим женщинам-продавцам выходить на её платформу без банковских поручительств.

Елена Шифрина: соосновательница Black Star Wear, бренда уличной одежды, который капитализировал молодёжную музыкальную культуру. В стране, где западная музыка де-факто находится под санкциями, она построила локальную империю.

Тысячи неизвестных женщин, которые после ухода IKEA создали кустарные мебельные мастерские в своих гаражах и теперь продают через Avito (российский eBay). У них нет инвестиционных раундов, но они поддерживают на плаву реальную экономику.

По моему мнению: они не жертвы, они стратеги
Запад привык видеть российских женщин жертвами (войны, режима, бедности). И это ошибка перспективы. Средняя российская предпринимательница, которую я знаю по данным и свидетельствам, — полная противоположность: она гипер-адаптивна, технически компетентна (в России один из самых высоких в мире показателей женщин в STEM) и, самое главное, реалистична.

Она знает, что не может рассчитывать на государство, что кредиты дороги, что иностранные инвесторы ушли, а её рынок волатилен. И всё равно она создаёт прибыльный бизнес.

Какие уроки это даёт нам на глобальном уровне?
Крайние невзгоды порождают чрезвычайно устойчивых предпринимательниц.

Когда государство не работает, женщины строят неформальные сети поддержки (закупочные кооперативы, бартер услуг, краудфандинг среди подруг).

«Традиционно женские» сектора (мода, красота, образование, забота) в кризис становятся самыми стабильными.

Заключение
Я не защищаю российский режим и не оправдываю войну. Я указываю на экономический факт: женщины-предпринимательницы в России делают для выживания внутренней экономики больше, чем многие олигархи, сидящие на своих яхтах в Дубае. И они делают это со связанными за спиной руками: без доступа к международному капиталу, без западных венчурных сетей и при игнорировании со стороны государства.

Пока в Германии мы спорим о том, как поднять долю основательниц с 18,8% до 30%, в России женщины уже приблизились к 35%… но в условиях полу-выживания. В тот день, когда Россия (пере)откроется миру, если этот день настанет, её предпринимательницы станут цунами замолчанных инноваций.

А пока нам остаётся лишь наблюдать за ними с уважением. Они не жертвы. Они воительницы реальной экономики.

image

Hallo, Kolleginnen!

Bezüglich dessen, was gerade veröffentlicht wird: "Weibliches Talent in Deutschland ist keine Nische, sondern der einzige Weg, um nicht den Anschluss zu verlieren."

Seit Jahren beobachte ich das deutsche Startup-Ökosystem, und es gibt eine unbequeme Wahrheit, die nur wenige laut aussprechen wollen: Deutschland verschwendet die Hälfte seines innovativen Talents. Während die Welt auf Silicon Valley oder asiatische Einhörner schaut, bleibt der deutsche Mittelstand – stolz und traditionell – ein überalterter Herrenclub.

Aber etwas verändert sich. Und das nicht aus Modegründen, sondern aus rein wirtschaftlicher Notwendigkeit.

Die 18,8-Prozent-Lücke: Ein Luxus, den wir uns nicht leisten können

Die Zahlen sind hartnäckig. Trotz aller offiziellen Reden sind nur 18,8 % der Startup-Gründer in Deutschland weiblich. 91 % des Risikokapitals fließt weiterhin an rein männliche Teams. Wenn ich diese Zahlen des Female Founders Monitor 2025 lese, muss ich an all die brillanten Ideen denken, die in der Schublade verstauben, weil eine Frau nicht den richtigen "Paten" hatte oder weil ein Investor unbewusst lieber einen Klon eines erfolgreichen Gründers finanzierte, anstatt ein disruptives Konzept einer Frau.

Aber Vorsicht: Ich rede nicht von Almosen oder Quoten aus politischer Korrektheit. Ich rede von Leistung. Das Bundeswirtschaftsministerium selbst erkennt an, dass gemischte Teams wirtschaftlich erfolgreicher sind. Warum? Weil Frauen etwas mitbringen, was im männlich geprägten Ökosystem rar ist: einen Fokus auf Nachhaltigkeit, soziale Wirkung und langfristige Resilienz.

Der Fehler der Investoren (und die Lösung, die bereits läuft)

Ich habe miterlebt, wie viele deutsche Venture-Capital-Fonds Startups von Frauen ablehnten, weil sie ihnen "zu klein" oder "zu nischig" waren – nur um später zu sehen, wie genau diese Unternehmen organisch und profitabel wuchsen, während ihre männlichen Wetten Millionen im vorzeitigen Skalierungsprozess verbrannten.

Deshalb begrüße ich Initiativen wie die Wo//men Investors Alliance oder das Programm EXIST Women. Nicht weil es "Frauenhilfen" sind, sondern weil sie eine Marktverzerrung korrigieren. Wenn eine Frau Zugang zu einem zinsgünstigen Darlehen oder zu weiblichen Business-Angels-Netzwerken bekommt, steigt ihre Erfolgsquote enorm. Und das nützt der gesamten Wirtschaft.

Das Beispiel Ada Health und The Exploration Company

Nennen wir Namen. Ada Health (Berlin) sammelte über 120 Millionen Dollar für KI im Gesundheitswesen. The Exploration Company (München) erhielt 215 Millionen, um mit SpaceX zu konkurrieren. Kann mir jemand sagen, dass diese Gründerinnen weniger ehrgeizig oder fähig wären als ihre männlichen Pendants? Natürlich nicht. Der Unterschied ist, dass sie das Doppelte beweisen mussten, um die Hälfte der Finanzierung zu bekommen.

Deutschland braucht einen Kulturwandel.

Ich mache mir nichts vor: Die Regierungspläne sind notwendig, aber nicht ausreichend. Der Aktionsplan des Wirtschaftsministeriums ist ein guter erster Schritt, aber der echte Wandel findet erst statt, wenn ein Investor aufhört, eine Gründerin zu fragen: "Wer kümmert sich um Ihre Kinder?", und stattdessen fragt: "Wie ist Ihre Skalierungsstrategie?"

Deutschland hat eine historische Chance. Bis 2030 suchen 186.000 Mittelstandsunternehmen einen Nachfolger. Wenn wir erreichen, dass die Hälfte dieser Nachfolgen auf Frauen entfällt, hätten wir eine massive Dosis Erneuerung, Digitalisierung und Nachhaltigkeit in die Wirtschaft gespritzt.

Fazit: Es geht nicht um Feminismus, es geht um Wettbewerbsfähigkeit.

Manche werden diesen Artikel "progressiv" nennen. Ich nenne ihn realistisch. In einer Welt, in der Fachkräftemangel das größte Hemmnis ist, können wir es uns nicht leisten, Menschen aufgrund ihres Geschlechts auszuschließen. Deutsche Unternehmerinnen bitten nicht um Privilegien; sie bitten um dasselbe wie ihre männlichen Kollegen: Zugang zu Kapital, zu Netzwerken und die Chance, unter gleichen Bedingungen zu scheitern (und zu gewinnen).

Wenn Deutschland weiterhin die Lokomotive Europas sein will, muss es seine angestaubten Vorurteile ablegen und auf weibliches Talent setzen. Nicht als Wohlfühlgeste, sondern als Überlebensstrategie. Denn die Daten sprechen eine klare Sprache: Gemischte Teams gewinnen. Und gewinnen ist am Ende das Einzige, was zählt.

image

رائدات الأعمال في إيران: ريادة الأعمال رغم كل الصعاب
عندما نفكر في إيران، عادة ما نتخيل القيود والعقوبات والبيئة المعادية للمرأة. نعم، كل ذلك حقيقي. لكن ما لا يذكره أحد تقريباً هو أنه، وتحديداً في سياق هذه المحن، تبني النساء الإيرانيات نظاماً بيئياً لريادة الأعمال صامتاً ومرناً ومبتكراً بعمق.

من وجهة نظري، فإن حالة إيران هي واحدة من أكثر الحالات إثارة للاهتمام وأقلها فهماً في العالم.

ريادة الأعمال كعمل تمرد صامت
في بلد تُقيَّد فيه حركة المرأة، وقد يتطلب فتح حساب بنكي أو تسجيل شركة الحصول على إذن من الرجل، وتعاني فيه العقوبات الدولية من خنق الاقتصاد، فإن ريادة الأعمال ليست مجرد خيار مهني، بل هي عمل مقاومة.

النساء الإيرانيات لا ينتظرن الظروف المثالية. إنهن يبتكرن قواعدهن الخاصة على الهامش. يستخدمن التجارة الإلكترونية ووسائل التواصل الاجتماعي لتجاوز حواجز التفاعل المباشر. يبعن من المنزل، وينتجن في ورش الجيران، وينسجن شبكات دعم غير رسمية لتعويض نقص الائتمان المصرفي أو البرامج الحكومية.

التكنولوجيا كحليف كبير
ما أعتبره رائعاً هو كيف عرفن كيفية استخدام الرقمنة للتحايل على المادي. منصات مثل "تخفیفان" (نسخة إيران من Groupon)، التي أسستها نازانين دانشفر، تثبت أنه يمكن بناء شركة تكنولوجية عملاقة من إيران والتوسع عالمياً. تم اختيار دانشفر كواحدة من أفضل 100 امرأة في مجال التكنولوجيا في أوروبا عام 2025، وهي مستشارة للأمم المتحدة في سياسات التجارة الرقمية.

ليست هذه حالة معزولة. التمويل الجماعي، وتحليل البيانات، والتسويق عبر وسائل التواصل الاجتماعي تمكن آلاف النساء الإيرانيات من الوصول إلى العملاء دون الحاجة إلى مغادرة منازلهن أو مواجهة وسطاء ذكور.

ثمن ريادة الأعمال هناك
لكن ليس كل شيء نجاحاً. أكثر ما يصدم هو الثمن العاطفي الذي يدفعن. رائدات الأعمال الإيرانيات لا يتعاملن فقط مع الفواتير والعملاء والمخزون. بل يتعين عليهن أيضاً مواجهة:

قيود قانونية متغيرة.

مراقبة اجتماعية لدورهن كأمهات وزوجات.

عقوبات اقتصادية تضعف عملتهن وتزيد تكاليف الاستيراد.

نقص الوصول إلى التدريب في التسويق الرقمي، وهو حاجزهن التقني الرئيسي.

تشير دراسة حديثة نشرت في Sustainable Futures إلى أن التسويق هو نقطة ضعف هؤلاء النساء: فهن لا يعرفن كيفية وضع منتجاتهن في السوق أو الوصول إلى القنوات المناسبة. وفي بلد معزول تجارياً، قد يعني ذلك الفرق بين النمو والاختفاء.

ما يمكننا تعلمه منهن
إذا قارنت مع ما رأيناه في كولومبيا، فإن الفرق واضح:

كولومبيا إيران
العقبة: التوسع والتمويل العقبة: البقاء والشرعية
دعم مؤسسي قوي (غرف تجارة، نقابات) دعم غير رسمي (شبكات الجيران، مؤسسات دينية)
ظهور دولي مرتفع ظهور منخفض، لكن مع شخصيات بارزة
ومع ذلك، فإن لدى الإيرانيات شيئاً فقدته العديد من رائدات الأعمال في البلدان "السهلة": قدرة هائلة على التكيف. لا يتذمرن مما لا يملكنه؛ بل يبنين بما هو متاح. وهذا، بالنسبة لي، هو جوهر ريادة الأعمال الخالص.

الخاتمة
رائدات الأعمال في إيران لسن ضحايا. إنهن استراتيجيات. حوّلن العقوبات إلى ذريعة للابتكار، والقيود إلى حافز للرقمنة، ونقص الشبكات الرسمية إلى فرصة لإنشاء مجتمعات دعم من الصفر.

العالم لا يلتفت إليهن كثيراً. لكن إذا انهارت العقوبات يوماً وانفتح الاقتصاد الإيراني، فلا تخطئن: سيكونن هن من يقودن عملية التعافي. لأنهن أمضين عقوداً في ممارسة ريادة الأعمال في الوضع الصعب.

وهذا، في أي بلد في العالم، هو أفضل مدرسة أعمال موجودة.

image

Subida de cuotas 2026: mujeres, hombres y familiares colaboradores. Esto es lo que pienso
Artículo de opinión

No voy a esconder mi posición desde el primer párrafo: la subida del 42% en las cuotas de autónomos societarios y familiares colaboradores me parece una barbaridad. Y no es una frase hecha. Es que cuando uno mira los datos, el perfil de los afectados y las consecuencias reales, no encuentra otra palabra.

Pero lo que más me preocupa no es solo la subida en sí. Es cómo afecta de manera diferente a mujeres, a hombres y a los familiares colaboradores. Porque no es lo mismo. Y el Gobierno parece tratarlo como si lo fuera.

Vamos por partes:

Sobre las mujeres autónomas: las grandes perjudicadas (y no es casualidad)
En mi opinión, las mujeres son las que salen peor paradas de esta medida. Y no porque yo quiera victimizarlas, sino porque los números cantan.

El perfil típico del afectado por esta subida, según la propia ATA, es el de mujer mayor de 50 años, que trabaja como colaboradora en un negocio familiar, en el medio rural. Es decir, justo el perfil que tiene menos ingresos, menos capacidad de negociación y más dificultades para reclamar.

Lo que me indigna especialmente es la paradoja que se genera: el autónomo titular —normalmente su marido— puede seguir cotizando por 1.000 euros (unos 300 € al mes), mientras que ella, como colaboradora, se ve obligada a cotizar por 1.424 euros (435 € al mes). ¿Alguien puede explicarme qué sentido tiene eso?

Porque no es solo injusto económicamente. Es un sinsentido administrativo. Ella ayuda en el mismo negocio, muchas veces a tiempo parcial, sin ser la dueña, y sin embargo paga más que él. La Seguridad Social le exige más a quien menos ingresos tiene y menos poder de decisión.

Mi opinión aquí es rotunda: esto no es un error técnico. Es un error político con sesgo de género. Y duele especialmente porque viene de un gobierno que dice defender la igualdad.

Sobre los hombres autónomos: los olvidados del debate (y también sufren)
Aquí quiero ser honesta. En el debate público, toda la atención se ha ido hacia las mujeres afectadas. Y está bien, porque son mayoría y porque hay una brecha de género evidente. Pero ignorar a los hombres es un error.

Los autónomos societarios hombres también han visto cómo su cuota sube de 300 a 435 euros al mes. Eso son 135 euros. Para un hombre que tiene una pequeña consultoría, un taller o un comercio, eso no es una broma. Es su margen de beneficio. Es lo que puede invertir en mejorar su negocio. O no.

El Gobierno ha creado dos categorías de autónomos. Los de primera (los generales, con cuota congelada) y los de segunda (societarios y colaboradores, con subida del 42%). Dentro de estos segundos, hay hombres y mujeres. Y a todos se les está tratando igual de mal.

Lo que molesta es que los hombres afectados tienen menos voz en este debate. Porque el relato se ha feminizado (con razón en parte), pero eso ha dejado fuera a cientos de miles de hombres que también están pasándolo mal. Y eso no es justo.

Sobre los familiares colaboradores: el colectivo más vulnerable de todos
Si tuviera que quedarme con un solo grupo al que esta medida está machacando, serían los familiares colaboradores. Da igual si son hombres o mujeres. Ellos son los verdaderos damnificados.

¿Por qué? Por varias razones:

No son los dueños del negocio. No toman las decisiones. No controlan los ingresos. Simplemente ayudan.

Muchos tienen ingresos muy bajos o simbólicos. Algunas colaboradoras familiares ni siquiera cobran un sueldo formal; reciben una compensación económica dentro de la unidad familiar.

Y sin embargo, se les exige la cuota más alta. La misma que a un autónomo que factura 50.000 euros al año.

Esto es una salvajada. Y no es un exabrupto. Es una descripción precisa.

Pongamos un caso real. Una mujer que ayuda a su marido en la tienda del pueblo. Él paga 300 euros al mes de cuota. Ella, que trabaja menos horas y aporta menos ingresos, tiene que pagar 435 euros. ¿De dónde saca ese dinero? Pues no lo saca. O lo saca del dinero común de la familia. O directamente da de baja su colaboración.

Y cuando eso pase, el Gobierno dirá que ha bajado el número de autónomos. Pero no será por falta de ganas de trabajar. Será por una mala decisión política.


No me gusta ser injusta. Y por eso quiero reconocer que este Gobierno ha hecho cosas buenas por el emprendimiento femenino. Los 59 millones de euros en préstamos, los microcréditos del Instituto de las Mujeres, el programa Desafío Mujer Rural… todo eso es real y merece reconocimiento.

Pero con esta medida lo están tirando por tierra. Porque de nada sirve una ayuda de 30.000 euros si luego tienes que pagar 1.620 euros más al año solo en cuotas. Porque de nada sirve un programa de mentorización si la estructura de costes fijos se te dispara un 42%.

Mi opinión es que el Gobierno ha sido incoherente. Ha querido hacer dos cosas a la vez: apoyar a los autónomos (congelando las cuotas generales) y cumplir con lo pactado en 2022 (subiendo las de societarios y colaboradores). El resultado es un despropósito que divide al colectivo y castiga a los más débiles.

Los autónomos generales salen ganando.
No puedo terminar sin señalar una ironía. Los autónomos generales —la mayoría— tienen la cuota congelada en 2026. No pagan ni un euro más. Mientras tanto, los societarios y colaboradores pagan 135 euros más al mes.

Esto genera una competencia desleal dentro del propio colectivo. Porque un autónomo general puede tener unos costes fijos más bajos que un autónomo societario con el mismo nivel de ingresos. Y eso no es justo.

El Gobierno quería subir las cuotas a los autónomos societarios y colaboradores, debería haber subido las de todos por igual. O no haber subido ninguna. Pero este sistema de dos velocidades es insostenible.

Mi conclusión final (sin rodeos)
Voy a ser directa.

Primero: La subida del 42% es desproporcionada. 135 euros más al mes para más de un millón de autónomos no es un ajuste menor. Es un mazazo.

Segundo: Las mujeres son las más perjudicadas, especialmente las colaboradoras familiares del medio rural. Y eso tiene nombre: es una política con sesgo de género, aunque no lo parezca.

Tercero: Los hombres autónomos societarios y colaboradores también sufren, pero sus voces se escuchan menos. Y eso también es injusto.

Cuarto: Los familiares colaboradores son el colectivo más vulnerable. No son dueños, no controlan los ingresos, y sin embargo pagan la cuota más alta.

Quinto: El Gobierno puede y debe rectificar. Un Real Decreto-ley con carácter retroactivo desde el 1 de enero de 2026 es la solución. Las asociaciones de autónomos ya lo han pedido. Solo falta voluntad política.

No me gusta escribir artículos solo para quejarme. Pero hay veces que la indignación es el único motor para pedir un cambio. Esta es una de esas veces.

Ojalá el Gobierno rectifique. Por las mujeres autónomas. Por los hombres autónomos. Por los familiares colaboradores. Por todos.

Porque al final, esto no es una cuestión de hombres contra mujeres. Es una cuestión de justicia contra injusticia. Y la balanza, ahora mismo, está inclinada hacia el lado equivocado.

image

Mujeres al mando: el nuevo rostro del empresariado colombiano.

Desde la alta banca hasta las startups de base tecnológica, el liderazgo femenino en Colombia ya no es una excepción: es una realidad que mueve la economía y transforma la sociedad.
En Colombia, el 33% de las empresas que logran consolidarse tienen a una mujer como representante legal. Las Mipymes lideradas por mujeres generan más de 942.000 empleos en todo el país. Estos números no son fruto de la casualidad, sino el resultado de un cambio estructural que viene gestándose desde hace más de una década.

A continuación, presento un recorrido por 28 empresas y emprendimientos dirigidos por mujeres en Colombia, organizados por sectores económicos, seguido de un análisis y una conclusión propia.

Sostenibilidad y economía circular.

Reva, liderada por María Camila Velasco y Juliana Casañas, transforma residuos industriales en nuevos productos y materias primas. Muta, fundada por Estefanía Abello, ha digitalizado la cadena de reciclaje mediante un sistema de trazabilidad basado en datos. Boutique Fem, de Ana Ortiz, ofrece productos ecológicos para la gestión menstrual.

Las tres han recibido respaldo de entidades como la Cámara de Comercio de Cali, el Ministerio de Comercio, Industria y Turismo y el programa GQSP Colombia de UNIDO. Son ejemplos claros de cómo las mujeres están liderando la transición hacia una economía más limpia y responsable.

Tecnología: El motor de la innovación femenina
El sector tecnológico es, sin duda, el más dinámico en cuanto a emprendimiento femenino en Colombia. Once empresas destacan por su innovación:

Fintech y servicios financieros
Morado (Ángela Acosta): usa inteligencia artificial para ofrecer crédito a emprendedoras del sector belleza.

Quipu (Mercedes Bidart): ofrece un sistema alternativo de scoring crediticio para trabajadores informales.

MiDi (Isabella Fernandez Abraham): proporciona infraestructura financiera para trabajadores remotos colombianos en Estados Unidos.

Vaas (Valentina Valencia): desarrolla infraestructura financiera para el crecimiento del crédito privado.

Medtech y salud digital
Innmetec (Catalina Isaza): desarrolla implantes quirúrgicos personalizados mediante impresión 3D y biomateriales.

Salva Health (Valentina Agudelo): ha creado "Julieta", una tecnología para la detección temprana del cáncer de mama.

360 Health Data (Manuela Gutierrez): transforma conocimiento médico en América Latina a través del análisis de datos.

Software, CRM y entretenimiento digital
Leal 360 (Florence French): ofrece software CRM con inteligencia artificial para optimizar la interacción con clientes en el retail.

Idilio TV (Gabriela Tafur): es una plataforma colombiana de streaming de micro-dramas en español.

Daxus LATAM (Zaira Hurtado): plataforma de aprendizaje de análisis de datos.

Somos Internet (Paula Andrea Ruiz): proporciona software y servicios de conectividad en más de 50.000 hogares colombianos.

Varias de estas empresas han sido finalistas del Aurora Tech Award 2026 o han recibido reconocimientos internacionales como el de Gartner's Capterra. Lo que demuestra que el talento femenino colombiano compite sin complejos en el escenario global.

🍽️ Alimentos y bebidas: tradición, sabor e inclusión
Cinco empresas del sector gastronómico están siendo lideradas por mujeres en Colombia:

Quilombo Ancestral (Nathaly Ibargüen): es una marca gastronómica que cuenta la historia de mujeres negras y sus comunidades; provee a festivales internacionales.

Gulupa Sabores Mágicos (Sandra Cortés y Diana Cortez): ofrece productos derivados de la gulupa.

Crepes & Waffles (Beatriz Fernández, cofundadora): es una cadena de restaurantes reconocida por su compromiso con la inclusión laboral femenina y la sostenibilidad. Ocupa el puesto #3 en el Ranking Merco Líderes 2025.

Procafecol (Juan Valdez) (Camila Escobar Corredor, presidenta): es la emblemática marca de café colombiano con expansión internacional, en el puesto #6 del mismo ranking.

Frisby (Liliana Restrepo Arenas, presidenta y cofundadora): cadena de restaurantes de pollo frito, en el puesto #16 del Ranking Merco Líderes 2025.

Este sector muestra cómo las mujeres están logrando combinar la tradición culinaria con modelos de negocio inclusivos y sostenibles.

👗 Moda, textil y cuidado personal: tejido social y sostenibilidad
Cuatro emprendimientos del sector textil y de cuidado personal destacan por su impacto social:

La Cortesana (Carolina Gaitán Montoya): es el primer coworking textil del mundo, reconocido en la Semana Nacional del Emprendimiento Femenino.

Zeré Paz (Daniela Correa): produce prendas de vestir que vinculan a mujeres víctimas y firmantes del Acuerdo de Paz.

Somos Martina (Juliana Villegas, CEO y fundadora): ofrece ropa interior menstrual libre de químicos, además de educación sobre menstruación y menopausia. Es una Certified B Corp.

Creaciones Miquelina (Sor Esther Castaño Mejía, fundadora): es una empresa de manufactura textil que emplea a mujeres vulnerables de Bogotá. Está certificada por la World Fair Trade Organization (WFTO) y es aliada de Páramo Clothing.

Estas empresas demuestran que la moda y el textil pueden ser vehículos de reconciliación, justicia social y sostenibilidad ambiental.

🏦 Banca y finanzas: el poder en las grandes ligas
En el sector financiero tradicional, tres mujeres ocupan posiciones de alta dirección:

Grupo Aval (María Lorena Gutiérrez Botero, presidenta): el conglomerado financiero más grande de Colombia.

Banco Popular (María Fernanda Suárez Londoño): servicios bancarios.

Addi (Estefania Molina Ulgar, General Counsel): aplicación de pagos.

La presencia de mujeres en la cúpula de la banca colombiana es todavía minoritaria, pero los casos mencionados demuestran que el techo de cristal se está rompiendo, aunque lentamente.

🏥 Salud y biotecnología: innovación con propósito
Dos empresas del sector salud están siendo lideradas por mujeres:

VaxThera (Daniela Lopera Hernández, Legal Director): es una biotecnológica que desarrolla vacunas y fortalece la soberanía sanitaria del país, en alianza con el Ministerio de Salud de Colombia.

Keralty / Sanitas (Ivonne Orozco Vasconsellos): ofrece servicios de salud y organización hospitalaria, y es de nuevo ingreso en el Ranking Merco Líderes 2025.

🏛️ El ecosistema de apoyo: gremios y organizaciones clave
Detrás de estas empresas hay un entramado institucional que promueve el liderazgo femenino:

Cámara de Comercio de Cali (María del Mar Palau, presidenta)

ANDI - Seccional Valle (Lina Sinisterra, gerente)

Club del 30% Colombia (Mónica Contreras, chair)

Fundación WWB Colombia (Johana Urrutia, directora de programas)

Observatorio para la Equidad de las Mujeres (OEM) (Lina Buchely, directora)

Estas organizaciones son el andamiaje que sostiene y promueve el emprendimiento femenino en el país.


Después de recopilar y analizar esta información, puedo afirmar lo siguiente:

El liderazgo femenino en el sector empresarial colombiano no es una moda pasajera ni una concesión simbólica. Es una realidad tangible, diversa y en expansión. Las mujeres están liderando empresas en sectores tan disímiles como la biotecnología, el streaming de contenido, la banca tradicional, la moda sostenible y la gastronomía inclusiva.

Sin embargo, también observo dos realidades que conviven:

Una realidad alentadora: La presencia de mujeres en la alta dirección de grandes empresas como Grupo Aval, Procafecol o Crepes & Waffles demuestra que el techo de cristal, aunque resistente, está empezando a resquebrajarse.

Un desafío pendiente: el 33% de empresas consolidadas con mujeres al frente es todavía insuficiente. La brecha de financiamiento para emprendimientos femeninos sigue siendo un obstáculo estructural. Y el porcentaje de mujeres CEO en Colombia, aunque no lo he cuantificado en este artículo, sigue siendo significativamente menor al de los hombres.

Las mujeres empresarias en Colombia ya no necesitan demostrar que pueden hacerlo. Lo están haciendo, y con resultados sobresalientes. Lo que necesitan ahora es un ecosistema que las respalde con capital, redes de contacto y políticas públicas que eliminen las barreras históricas que aún persisten.

El futuro del empresariado colombiano será femenino, o no será. Porque la economía del país ya no puede permitirse prescindir del talento, la visión y la resiliencia de sus mujeres líderes.

image

សហព័ន្ធសហគ្រិននារីកម្ពុជា (CWEA)
គឺជាស្ថាប័នអាជីវកម្មសំខាន់របស់ស្ត្រីនៅកម្ពុជា

ស្ត្រីអាជីវករនិងសហគ្រិនភាគច្រើននៅកម្ពុជាសុទ្ធតែជាសមាជិកនៃ៖

សមាគមសហគ្រិននារីកម្ពុជា (CWEA)

ការបង្កើតឡើង៖ ឆ្នាំ ២០១១ ដោយមានការគាំទ្រពីធនាគារពិភពលោក និងក្រសួងកិច្ចការនារី

ចំនួនសមាជិក៖ ជាង ១,០០០ នាក់ នៅទូទាំងខេត្តក្រុងចំនួន ៥

ប្រធានបច្ចុប្បន្ន៖ លោកស្រី កែវ ម៉ម (នាយកប្រតិបត្តិក្រុមហ៊ុន លីលី ហ្វូដ អិនដាស্ট্রី)

អនុប្រធាន៖ លោកស្រី យូ បូរី

វិស័យដែលគ្របដណ្តប់៖ សំណង់ និងអចលនទ្រព្យ, គ្រឿងសំអាង, ស្បៀងអាហារ, ពាណិជ្ជកម្ម, សេវាកម្ម, ផលិតកម្ម និងវិស័យផ្សេងៗទៀត

សមាជិកភាពជាមួយសភាពាណិជ្ជកម្ម៖ សហគ្រិននារីជាច្រើនក៏ជាសមាជិកនៃសភាពាណិជ្ជកម្មកម្ពុជា (CCC) ផងដែរ

ការសង្កេតសំខាន់ៗ

ចំណុចទាក់ទងនឹង Khema និង Khmer Green Charcoal៖ ទោះបីជាក្រុមហ៊ុនទាំងនេះដំណើរការនៅកម្ពុជា ហើយបង្ហាញក្នុងទិន្នន័យរបស់ក្រុមហ៊ុនដែលមានឥទ្ធិពលលើ "សេដ្ឋកិច្ចថែទាំ" ក៏ដោយ ក៏ព័ត៌មានថាតើក្រុមហ៊ុនទាំងនេះមានមេដឹកនាំជាស្ត្រីឬអត់ មិនត្រូវបានបញ្ជាក់នៅក្នុងប្រភពដែលមាននោះទេ។

ហ៊ុន ម៉ាណា៖ លោកស្រីជាឥស្សរជនអាជីវកម្មដ៏លេចធ្លោ ដែលជាប្រធានក្រុមហ៊ុនយ៉ាងហោចណាស់ ១៤ នៅក្នុងវិស័យផ្សេងៗគ្នា។ លោកស្រីគឺជាកូនស្រីរបស់អតីតនាយករដ្ឋមន្ត្រី ហ៊ុន សែន។

SHE Investments៖ ដើមឡើយជាសហគ្រាសសង្គមឯករាជ្យដែលគាំទ្រសហគ្រិននារី ត្រូវបានបញ្ចូលទៅក្នុង iDE Cambodia នៅខែមករា ឆ្នាំ ២០២៤ ដើម្បីបន្តការងាររបស់ខ្លួន។

image

Philippine Business Coalition for Women Empowerment (PBCWE)

Ito ay isang koalisyon ng mga nangungunang kumpanya na nagtutulungan upang mapabilis ang pagbibigay-kapangyarihan sa mga kababaihan sa lugar ng trabaho. Hindi ito tradisyonal na guild, kundi isang grupo ng aksyong pangnegosyo.

Mga miyembrong kumpanya at binanggit na lider:

Anna Chua-Norbert: Chief Culture Officer ng DDB Group Philippines at Managing Director ng Bent & Buzz.

Melissa Vergel De Dios: First Vice President at Chief Sustainability Officer ng PLDT, Inc.

Rossana "Rosing" Fajardo: Country Managing Partner ng SGV & Co.

Filipina CEO Circle (FCC)

Isang organisasyon na tiyak para sa mga babaeng CEO na kasalukuyang may 40 aktibong miyembro mula sa iba't ibang industriya (teknolohiya, pananalapi, manufactura, at iba pa).

Kapansin-pansing detalye: Ang mga miyembro ay mga CEO na umangat sa kanilang sariling pagsisikap sa mga lokal at multinasyonal na kumpanya.

Asia Women's Forum 2026 (Binanggit na tagapagsalita)

Lider na nabanggit:

Ruth Yu-Owen: Presidente ng Upgrade Energy Philippines (sektor ng enerhiya). Lumahok bilang tagapagsalita sa panrehiyong forum.

image

Có các hiệp hội chính thức tập hợp nữ lãnh đạo và doanh nhân, cả trong nước và ở nước ngoài.

HAWEE (Hiệp hội Nữ Lãnh đạo và Doanh nhân TP. HCM)

Ngành/ Hiệp hội trực thuộc: Hiệp hội nghề nghiệp, xã hội và tự nguyện, có trụ sở tại Thành phố Hồ Chí Minh.

Lãnh đạo được đề cập:

Cao Thị Ngọc Dung: Chủ tịch HAWEE. Hiệp hội kết nối các nữ doanh nhân từ nhiều lĩnh vực (thương mại, dịch vụ, sản xuất) và tổ chức các sự kiện kết nối quốc tế.

Hội Doanh nhân Nữ Việt Nam tại Châu Âu

Ngành/ Hiệp hội trực thuộc: Hiệp hội phi lợi nhuận được thành lập vào tháng 4 năm 2026 nhằm kết nối các nữ doanh nhân Việt Nam trên khắp châu Âu.

Mặc dù có trụ sở tại Đức, sự ra đời của hiệp hội này phản ánh sự năng động của cộng đồng doanh nhân Việt Nam ở hải ngoại. Đại sứ quán Việt Nam tại Đức đang tích cực hỗ trợ mạng lưới này.

image